Zomaar

Even zomaar weer een berichtje voor onze grote kanjer.

Als je net bevallen bent wordt je nog een beetje geleefd en aangezien er (bijna door iedereen) alleen maar oog en vraag is naar ' de kleine' wordt Luca's site heel vaak geupdate, maar schiet die van Joey er een beetje bij in.
Vandaar...Nu weer even hier! ;-)

Nu moet ik zeggen dat er, over zo'n kleintje, vaak ook gewoon meer 'nieuws' te melden is, bij Joey ging en gaat alles gewoon al vanzelf, maar toch.

Sinterklaas hebben we weer achter de rug. Helaas werd Joey woensdag ziek. Niet ernstig ofzo, maar gewoon heel erg verkouden en daar kan je je knap rot van voelen. Vandaar dat hij een paar dagen thuis gebleven is. Vrijdag mochten ze allemaal verkleed naar school en Joey wilde als Sinterklaas. We hadden een onwijs mooi pak voor hem wat hem ook weer om op te vreten stond, maar toen hij vrijdagochtend vol goede moed zijn hoofd optilde zei hij toch " Oh nee, het gaat toch nog niet..." .
Ach! Zo zielig, hij had zich er zo op verheugd!
Gelukkig kwam 's middags de juffrouw nog wat spulletjes brengen, namens de sint en hadden we 's avonds zelf ook 'een' Sinterklaas hier thuis. Dat was dus wel heel erg leuk.

Aangezien we het met een grote groep vierden was het 4 cadeaus per kind. Dit was natuurlijk 'te weinig', want ook opa en oma, Kim en wij zelf hadden nog wat cadeaus.
De volgende dag werd Joey dus gebeld door opa dat daar een ontzettend grote zak bezorgd was! Dat was het natuurlijk helemaal!!
Deze zak zat helemaal vol met Playmobil, waar hij tegenwoordig zo graag en leuk mee speelt.
Hij heeft nu het politiebureau, het drakenkasteel, een draak, ridders en een jungle.
En dan natuurlijk nog alle dingen die hij al had EN die hij de dag ervoor nog gehad heeft.
Kortom...Veel te gek weer! Maar wel erg leuk dat hij nu weer iets heeft waar hij zo dolgraag mee speelt.

Voor de kerst liggen de cadeaus dus, vanzelfsprekend ook van Playmobil, al klaar!

Op school gaat het nog steeds heel erg goed. Wat wel erg jammer is, is dat meneer er nooit zin in heeft 's ochtends...
Als hij er eenmaal is en als we hem ophalen, is er niks aan de hand. Sterker nog..Dan vind hij het superleuk en gezellig, maar de aanloop is altijd weer een gedoe...

Denk toch dat hij erfelijk belast is. Zijn vader kan nog steeds zijn bed niet uitkomen en ik kan het nu, sinds een paar jaar, heel goed, maar vroeger was ik er ook niet uit te branden.

Inmiddels heeft hij ook door dat 'ziek', niet naar school betekent, dus elke ochtend probeert 'ie het trucje " Mam, ik ben echt ziek! Ik moet spugen" weer.
Gelukkig weten we wel wanneer het echt is en wanneer niet, dus daar trappen we niet in! haha.

Verder heb ik eigenlijk weinig te melden. Alles gaat goed.
Het is echt een grote broer, gisteren heeft hij me - toen Dave laat thuis was- ook weer zo goed geholpen met die kleine in bad doen, fles geven, etc. Zo lief! (en makkelijk!)

Ik ben zo blij dat ik twee knullen heb, niet dat een meid niet leuk was of dit niet zou kunnen doen, maar ik vind dit zo leuk en zou niks anders meer willen!

Een broertje!!!

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover...
's Morgens om 9:00 braken de vliezen en hebben we Joey weggebracht naar opa en oma.... En 's middags om 15.13uur is zijn broertje, Luca Maxim, geboren!

Joey is eind van de middag door pappa opgehaald om te komen kijken en toen Dave zei " Ga je mee? Je broertje is er!" Zei ie.." Echt??!! Is het echt waar?!!"
In het ziekenhuis aangekomen vond hij het allemaal een beetje spannend.. Hij durfde niet echt dichtbij te kijken en vond het allemaal maar vreemd.

Het feit dat de baby en ik daar moesten blijven was natuurlijk ook niet helemaal leuk, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.

Helaas is de bevalling niet helemaal gelopen zoals gewenst, aangezien het met de kleine ook niet goed ging en hij is dan ook, gelijk na de bevalling, opgenomen...
Nu, ruim 2 dagen later, ligt hij er helaas nog en hebben we nog geen zicht op de thuiskomst...
Meer dan afwachten kunnen we dus niet doen. Natuurlijk gaan we nu wel een paar keer per dag, met Joey samen, kijken!!!

Voor iedereen die de site nog niet kent..Hier is meer te lezen over de zwangerschap, de bevalling en hoe het nu met Luca gaat.

http://tweedewonder.blogspot.com

Helemaal happy!

Zoals de titel al verteld...Zijn wij helemaal HAPPY met de beslissing die wij genomen hebben om Joey over te plaatsen!

Vanaf dag 1 hadden we er, ondanks de tranen soms, een supergoed gevoel over.
De juffrouws zijn zo lief, daar laat je je kind met een gerust hart bij achter!

De eerste dagen huilde hij bij afscheid, ws. omdat het toch allemaal nog wat onwerkelijk was en hij gewoon niet wilde dat ik wegging.
Later waren er tranen, maar dat was al geen huilen meer te noemen. Hij was dan gewoon erg boos, omdat ik er, naar zijn idee, gewoon bij moest blijven!

Tegenwoordig probeert hij me nog zo lang mogelijk daar te houden door te zeggen "Mam, we gaan nog 1x samen plassen", etc (terwijl we net geweest zijn! haha), maar gaat dan uiteindelijk, zonder tranen, naar de deur om te zwaaien. Hij kijkt dan boos, maar kan soms zijn lach ook niet meer onderdrukken. Gek kind!

Als ik hem kom halen heb ik een TOTAAL ander kind dan op de vorige school! Hij is niet meer timide en depri, maar blij, opgewekt en vol bijdehandte verhalen!
Wel merken we dat hij nog moe is. Als hij een hele dag geweest is, is hij bijv. 's avonds helemaal hyper. Had liever de tegenovergestelde uitting gezien, maar ja...
We doen hem dan nog niet alle dagen de hele dag. Waarom zouden we? Als ik thuis ben en hij heeft een supergoeie ochtend gehad op school en wil 's middags liever thuis zijn...Dan doen we dat gewoon!!
Vind het zo'n onzin om te zeggen dat kinderen van 4 al elke dag naar school moeten, hele dagen...De leerplicht gaat niet voor niets met 5 jaar in.
Daarbij...Vinden wij het zelf ook heerlijk om hem thuis te hebben. Volgend jaar moeten we hem nog lang genoeg missen...Nu nog lekker genieten zolang het kan.

Kortom...We zijn SUPER, SUPERblij met deze overstap en supertrots op onze vent!

Schoolfeest e.d

Gisteren hebben Joey en ik kleuterfeest op school gehad en was ik er dus de hele dag bij.
Het was erg leuk, maar wel erg vermoeiend. Ik zal snel foto's plaatsen.

Vandaag had hij een nieuwe (zijn tweede) juf. Zij werkt van woe. t/m vrij. Dit was weer even wennen en dus even huilen toen ik wegging.
Later is het heel goed gegaan en toen ik hem kwam halen zat hij zowaar mee te doen in de kring met alle gebaren, etc.
Erg leuk dus...

Het is weer even flink wennen allemaal, maar hij komt in ieder geval niet meer depri uit school, zoals bij de vorige. Nu was/is hij tenminste vrolijk en blij...Gelukkig.

" Eerste " Schooldag! (+ update 12:00 uur)

Omdat iedereen zo meeleeft, nu alvast een update over hoe het brengen, etc is gegaan vanmorgen.

'Normaal gesproken' wordt Joey wakker, gaat hij eten, wassen, aankleden, etc etc en kijkt hij nog even tv. Als Brum dan afgelopen is, gaan we weg.
Vandaag begon al anders...Meneer lag nog heerlijk te slapen en dus moest ik hem wakker maken.
" Gaan we vandaag naar school, mam?" vroeg hij meteen. Toen ik 'Ja' zei, zei hij wel meteen " Neeee... dat wil ik niet", logisch, als je nog niet weet wat je te wachten staat na vorige keer..., maar daar heb ik dus even geen aandacht aan besteedt.

Daarna was het dus snel alles doen en tv kijken. Aangezien deze school iets eerder begint en ik natuurlijk niet te laat wilde komen, kon hij Brum niet helemaal afkijken, dat was even een domper, maar goed. We zijn op de fiets gestapt en gauw doorgefietst naar school.
Bij aankomst bleken we nog de eerste te zijn, dus waarschijnlijk kan hij het volgende keer wel eerst afkijken.. ;-)

De juffrouw kwam gelijk naar hem toe, zo lief en vriendelijk... Echt een wereld van verschil. Ze heeft ons verteld waar zijn jas moest, zijn tas en zijn eten en drinken.
Op maandag gaan ze altijd gelijk gymen bij binnenkomst, dat betekende dus gelijk omkleden, etc.
De juffrouw dacht dat dat voor Joey misschien een beetje moeilijk zou zijn, dus vroeg of ik het fijn vond om erbij te blijven. Dat heb ik natuurlijk (!) gedaan!
Hij wilde wel gelijk meegymen, wat nog niet hoefde, maar hij wilde het zelf graag.
Hij heeft supergoed zijn best gedaan en vond het echt leuk.

Daarna was het terug naar de klas, aankleden en heeft ze hem precies verteld wat er nog ging gebeuren de rest van de ochtend en wanneer ik hem weer zou komen halen. Dat was ook wel fijn.
Toen heb ik gezegd dat ik weg zou gaan en mocht hij, met een kindje wat hij al kende, gaan zwaaien.
Dat ging heel goed! Hij keek nog wat angstig, maar dat logisch. Hij hoefde gelukkig niet te huilen.

Nu is het dus even afwachten... En om 12:00 uur ga ik hem halen. Ben dan heel benieuwd naar de verhalen!!
Morgen gaat hij de hele dag, samen met mij, omdat er feest is op school. Ook helemaal goed dus!!

Ik heb er een supergoed gevoel over....Vanmiddag weer een update!!

......

-------------------------------------------------------------------------------------

Update 12:00 uur.

Om ongeveer 10:00/10:30 uur werd ik gebeld door de juffrouw. Joey had heeeel even gehuild in de kring. Dat schijnen er meer te doen daar. Dan draaien ze muziek en is het allemaal iets 'te' voor ze. Hij was op schoot genomen door haar en liet zich prima troosten. (Kijk!..Zo hoort het!!)
Op het moment dat ze belde was hij weer heerlijk aan het spelen, buiten in de zandbak en was er niets meer aan de hand.

Ten eerste vond ik het al heel fijn dat ze uberhaupt de moeite nam om even te bellen en verder was het natuurlijk goed te horen dat hij gewoon getroost was en dat nu alles weer goed was!

Om 12:00 uur ben ik hem weer gaan halen en alles was goed gegaan. Hij was inmiddels met zijn stoel verplaatst naar een plekje naast de juffrouw en ze zaten heel lief liedjes te zingen.
Hij had, na het bellen, niet meer gehuild en lekker gespeeld. Wel had hij nog een keer aan haar gevraagd wanneer ik zou komen, maar na het uitleggen was dat ook weer goed.
Ook had hij goed aangegeven wanneer hij moest plassen en is ze met hem mee naar binnen gegaan. Het vertrouwen in zijn juffrouw is hier dus al heeel anders dan op de vorige school.

Morgen gaan we, samen, de hele dag! ivb met het feest. Beter kunnen we het niet hebben denk ik.
Nu maar hopen dat het alle dagen zo goed blijft gaan..

Gesprek directeur....

Afgelopen donderdag ben ik bij de directeur van Joey's vorige school op gesprek geweest. Ik heb Joey niet meegenomen. Normaal gesproken gaat hij overal mee naar toe, maar dit leek me niet zo verstandig..
Om 14:00 uur werd ik ontvangen en wilde hij natuurlijk weten hoe of wat en waarom wij tot deze beslissing zijn gekomen...

Ik heb aangegeven dat ik de school op zich nog steeds prima vind en veel gezelligheid en sfeer uit vind stralen. We hadden natuurlijk niet voor niets in de eerste plaats voor hun gekozen..., maar dat het grootste probleem zat in de klas waarin hij geplaatst was, of beter nog....Bij welke juffrouw!
Hij wilde weten wat er was voorgevallen, dus ik heb aangegeven dat het met Joey ipv elke dag iets beter, elke dag veel slechter ging en dat hij op het laatste moment huilend en kokhalzend thuis en op het schoolplein stond, dat hij haar totaal niet vertrouwde en dat wij, zeker na haar uitspraken van de info-avond, dat goed konden begrijpen!
Hij wilde weten wat ze dan gezegd had en toen ik het " wel-huilen-maar-in-stilte" en het "emoties-inslikken" - verhaal vertelde, was hij wel een beetje verbaasd, maar reageerde verder eigenlijk niet!

Deze directeur is een zeer symphatieke man die echt ALTIJD lacht. Dat vonden wij, in het begin, zo leuk aan hem, maar nu had ik die lach er wel af willen .... (Nou goed...duidelijk denk ik).

Ik heb dan ook zelf maar gevraagd..." Vind u dit wel normaal??!!" Aangezien hij niet/nauwelijks reageerde.
Hij gaf aan al met haar in gesprek te zijn geweest omdat hij op voorhand al wilde weten wat er gebeurd zou kunnen zijn, maar zij had aangegeven geen idee te hebben..(Nee, nee....Pfff)
Voor hem zat er tussen haar verhaal en dat van ons dus een gat die hij, van haar kant uit, opgevuld wilde zien voordat hij uitspraken deed naar mij toe.

Ik heb aangegeven dat er meerdere ouders bijzaten die ook geschokt waren van haar uitspraken, dus dat hij -mocht hij dat willen- die ook kon raadplegen.
" Oke" , zei hij alleen maar...

Hij vond het jammer en had het liefst gezien dat Joey, na gesprek met hem en met haar, in een andere klas was geplaatst.
Ik heb aangegeven dit geen optie te vinden, aangezien hij A: Al echt niet meer daarheen wilde, B: Hij haar altijd tegen zal komen en C: Je nooit zal weten of dit een oplossing is en het over 6 weken o.i.d te laat zou zijn voor een overplaatsing naar een andere school. Het was nu of nooit.
Daar kon hij dan wel enigzins inkomen, zei 'ie.

Hij heeft ons succes gewenst en toen ben ik weggegaan. Ik heb zelf helemaal niet het idee dat dit gesprek iets heeft uitgemaakt, maar dat doet er ook niet veel toe. Het is wel bekend nu en wij beginnen gewoon met een schone lei opnieuw! Op een nieuwe school!

Morgen is het dan zover en ik moet zeggen...Vorige keer was ik "zenuwachtiger" dan nu. Ik kijk er eigenlijk echt naar uit en ik hoop dat dat voor Joey ook zo is, morgen.
Misschien is het wel een goed voorteken.....

Dinsdag is er de hele dag feest op school, waarvoor ze nog ouders zoeken. Deze moeder geeft zich morgen dus gelijk op! Kan Joey mooi een hele dag wennen MET mij erbij. Heerlijk!!

Wordt vervolgd, morgen..

Beslissing.....

Aangezien er de afgelopen weken het 1 en ander gebeurd is rondom het naar school- gaan van Joey, even een update...

Joey is 1 sept. vol goede moed gestart op school. Helaas zag ik bij binnenkomst al dat de juffrouw die hij kreeg, niet het soort juf is die wij graag zouden willen voor hem...
Helaas bleek deze eerste indruk ook zo te zijn.

Ondanks dat Joey het op school heel erg leuk had, hij leerde veel bij en had, ALS hij erover sprak, hele leuke verhalen, werd het naar school gaan van kwaad tot erger.

Het begon perfect, maar op een gegeven moment moesten we hem huilend ophalen. Een paar dagen daarna huilde hij ook overdag, als wij er niet bij waren en uiteindelijk begon het huilen thuis al, waarbij hij aangaf om verschillende redenen niet meer naar school te willen.
Helaas bleek het contact met de juf en haar manier van werken hier een grote rol in te spelen.
Zij gaf, tijdens een info-avond, bijvoorbeeld aan tegen de kinderen te zeggen "Je mag best huilen, als je het maar zachtjes doet", aangezien zij van mening was dat kinderen moeten leren hun emoties in te slikken..(!!)
Ook moesten ze alles zelf doen en was ze eigenlijk niet bereid te helpen, wat voor Joey best een opgave was. Dan voel je je natuurlijk nog eenzamer op een gegeven moment...


Het is zo vreselijk om je kind, dag in dag uit, zo naar school te moeten brengen, te weten dat het zo blijft en hem ook zo weer op te moeten halen dat we hebben besloten aan '' de noodrem' te trekken.
We hebben hem thuis gehouden en een afspraak gemaakt op een andere school hier in de buurt.
Hier zitten zijn buurjongentjes ook op school en meerdere moeders die ik ken zijn ook hier zeer over te spreken.

Deze school had gelukkig nog plek en vanaf maandag zal Joey daar dan ook gaan starten....

Het is een hele beslissing, grote overstap en natuurlijk hadden wij het ook liever anders gezien, maar dit kon zo niet langer.
Joey is niet zo...Hij vind spelen en leren leuk en huilt niet zomaar. We moesten dus iets doen voordat het te laat was, of het nog erger zou worden.

Deze week is hij dus nog thuis en maandag kan hij er vol tegenaan.
Ik haal hem tussen de middag sowieso op en in overleg met de juf gaan we dan kijken of hij 's middags wel of niet zal gaan.
Hoe eerder hij nu aan het echte schoolritme gewend is, hoe beter..., maar ik blijf erbij...Wat niet gaat, gaat niet.

Maandag weer een nieuwe update...