Gesprek directeur....

Afgelopen donderdag ben ik bij de directeur van Joey's vorige school op gesprek geweest. Ik heb Joey niet meegenomen. Normaal gesproken gaat hij overal mee naar toe, maar dit leek me niet zo verstandig..
Om 14:00 uur werd ik ontvangen en wilde hij natuurlijk weten hoe of wat en waarom wij tot deze beslissing zijn gekomen...

Ik heb aangegeven dat ik de school op zich nog steeds prima vind en veel gezelligheid en sfeer uit vind stralen. We hadden natuurlijk niet voor niets in de eerste plaats voor hun gekozen..., maar dat het grootste probleem zat in de klas waarin hij geplaatst was, of beter nog....Bij welke juffrouw!
Hij wilde weten wat er was voorgevallen, dus ik heb aangegeven dat het met Joey ipv elke dag iets beter, elke dag veel slechter ging en dat hij op het laatste moment huilend en kokhalzend thuis en op het schoolplein stond, dat hij haar totaal niet vertrouwde en dat wij, zeker na haar uitspraken van de info-avond, dat goed konden begrijpen!
Hij wilde weten wat ze dan gezegd had en toen ik het " wel-huilen-maar-in-stilte" en het "emoties-inslikken" - verhaal vertelde, was hij wel een beetje verbaasd, maar reageerde verder eigenlijk niet!

Deze directeur is een zeer symphatieke man die echt ALTIJD lacht. Dat vonden wij, in het begin, zo leuk aan hem, maar nu had ik die lach er wel af willen .... (Nou goed...duidelijk denk ik).

Ik heb dan ook zelf maar gevraagd..." Vind u dit wel normaal??!!" Aangezien hij niet/nauwelijks reageerde.
Hij gaf aan al met haar in gesprek te zijn geweest omdat hij op voorhand al wilde weten wat er gebeurd zou kunnen zijn, maar zij had aangegeven geen idee te hebben..(Nee, nee....Pfff)
Voor hem zat er tussen haar verhaal en dat van ons dus een gat die hij, van haar kant uit, opgevuld wilde zien voordat hij uitspraken deed naar mij toe.

Ik heb aangegeven dat er meerdere ouders bijzaten die ook geschokt waren van haar uitspraken, dus dat hij -mocht hij dat willen- die ook kon raadplegen.
" Oke" , zei hij alleen maar...

Hij vond het jammer en had het liefst gezien dat Joey, na gesprek met hem en met haar, in een andere klas was geplaatst.
Ik heb aangegeven dit geen optie te vinden, aangezien hij A: Al echt niet meer daarheen wilde, B: Hij haar altijd tegen zal komen en C: Je nooit zal weten of dit een oplossing is en het over 6 weken o.i.d te laat zou zijn voor een overplaatsing naar een andere school. Het was nu of nooit.
Daar kon hij dan wel enigzins inkomen, zei 'ie.

Hij heeft ons succes gewenst en toen ben ik weggegaan. Ik heb zelf helemaal niet het idee dat dit gesprek iets heeft uitgemaakt, maar dat doet er ook niet veel toe. Het is wel bekend nu en wij beginnen gewoon met een schone lei opnieuw! Op een nieuwe school!

Morgen is het dan zover en ik moet zeggen...Vorige keer was ik "zenuwachtiger" dan nu. Ik kijk er eigenlijk echt naar uit en ik hoop dat dat voor Joey ook zo is, morgen.
Misschien is het wel een goed voorteken.....

Dinsdag is er de hele dag feest op school, waarvoor ze nog ouders zoeken. Deze moeder geeft zich morgen dus gelijk op! Kan Joey mooi een hele dag wennen MET mij erbij. Heerlijk!!

Wordt vervolgd, morgen..